1. Korintliler — 13. Kapitel

Eğer insanların ve meleklerin dilleriyle konuşsam, ama sevgim olmazsa, ses çıkaran bakır ya da çınlayan bir zil gibi olurum.

Eğer peygamberlik armağanım olsa, bütün sırları ve her bilgiyi bilsem, eğer dağları yerinden oynatacak kadar tam imanım olsa, ama sevgim olmazsa, bir hiçim.

Eğer yoksulları doyurmak için bütün malımı dağıtsam ve eğer bedenimi yakılmak üzere versem, ama sevgim olmazsa, bana hiçbir yararı olmaz.

Sevgi sabırlıdır ve iyilikseverdir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, kibirlenmez.

Kaba davranmaz, kendi yolunu aramaz, öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz.

Haksızlığa sevinmez, ama gerçekle sevinir.

Her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder ve her şeye dayanır.

Sevgi asla son bulmaz. Ama peygamberlikler ortadan kalkacak, diller sona erecek, bilgi ortadan kalkacaktır.

Çünkü kısmen biliyoruz ve kısmen peygamberlik ediyoruz;

ama tam olan gelince, kısmi olan ortadan kalkacaktır.

Çocukken çocuk gibi konuşur, çocuk gibi hisseder, çocuk gibi düşünürdüm. Artık yetişkin biri olunca, çocukça şeyleri bir yana bıraktım.

Şimdilik aynada belli belirsiz görüyoruz, ama o zaman yüz yüze göreceğiz. Şimdilik kısmen biliyorum ama o zaman bilindiğim gibi tam bileceğim.

Şimdi ise, iman, umut ve sevgi—bu üçü kalıcıdır. Bunların en büyüğü sevgidir.