2. Korintliler — 3. Kapitel

Yeniden kendimizi tavsiye etmeye mi başlıyoruz? Yoksa bazılarının yaptığı gibi bizim de size ya da sizden tavsiye mektuplarına mı ihtiyacımız var?

Siz bizim yüreklerimize yazılmış, herkes tarafından bilinen ve okunan mektubumuzsunuz.

Hizmetimizden meydana çıkan Mesih’in mektubu olduğunuz açıktır. Bu mektup mürekkeple değil, diri Tanrı’nın Ruhu’yla, taş levhalara değil, yüreğin levhaları üzerine yazılmıştır.

Mesih aracılığıyla Tanrı’ya doğru böyle bir güvenimiz var.

Herhangi bir şeyi kendimizden gibi saymaya yeterli değiliz; yeterliliğimiz Tanrı’dandır.

O da bizi, harfe değil, Ruh'a dayalı yeni bir antlaşmanın hizmetkârları olarak yeterli kıldı. Çünkü harf öldürür, Ruh ise yaşatır.

Ama eğer taşlar üzerine kazınmış ölüm hizmeti yücelik içinde geldiyse, öyle ki İsrael'in çocukları, Moşe’nin yüzündeki geçici yüceliğe bakamamışlardı,

Ruh'un hizmeti çok daha yüce olmayacak mı?

Eğer mahkûmiyet hizmetinin yüceliği varsa, doğruluk hizmetinin yüceliği çok daha aşkındır.

Çünkü yüceltilmiş olanın, yücelikte aşkın olandan ötürü, bu bakımdan kesin olarak yüceliği kalmamıştır.

Çünkü geçip giden yücelikle olduysa, kalıcı olan çok daha yücedir.

Böyle bir umuda sahip olduğumuzdan büyük cesaretle konuşuyoruz.

Yüzündeki geçip gitmekte olanın sonunu İsrael'in çocukları görmesin diye, yüzünü peçeyle örten Moşe gibi değiliz.

Onların zihinleri kararmıştı. Çünkü bugüne dek Eski Antlaşma okunurken aynı peçe duruyor, çünkü o Mesih aracılığıyla geçer.

Oysa, bugüne dek Moşe okunduğu zaman yüreklerinin üzerinde bir peçe kalıyor.

Ama ne zaman biri Efendi’ye dönerse, o peçe kaldırılır.

Efendi Ruh’tur ve Efendi’nin Ruh’u neredeyse orada özgürlük vardır.

Ama biz hepimiz peçesiz yüzle Efendi’nin yüceliğini aynadaymış gibi görerek, yücelikten yüceliğe aynı surete dönüştürülüyoruz. Bu da Ruh olan Efendi’dendir.