Ağıtlar — 5. Kapitel

Ey Yahve, başımıza gelenleri hatırla. Bak da utancımızı gör.

Mirasımız yabancılara, evlerimiz ellere verildi.

Yetim ve babasız kaldık. Annelerimiz dul kadınlar gibi.

Suyumuzu parayla içmek zorunda kaldık. Odunumuz bize satılıyor.

Bizi kovalayanlar ensemizde. Yorgunuz ve rahatımız yok.

Ekmekle doymak için ellerimizi Mısırlılar'a ve Aşurlular'a verdik.

Atalarımız günah işledi, artık yoklar. Onların suçlarını biz yüklendik.

Köleler bizi yönetiyor. Onların elinden bizi kurtaracak kimse yok.

Çöldeki kılıç yüzünden ekmeğimizi hayatımız pahasına kazanıyoruz.

Kıtlığın yakıcı sıcağından derimiz fırın gibi karardı.

Siyon'daki kadınların, Yahuda kentlerindeki el değmemiş kızların ırzına geçtiler.

Beyler ellerinden asıldı. Yaşlıların yüzlerine saygı gösterilmedi.

Gençler değirmen taşı taşıdılar. Çocuklar odun yükleri altında tökezledi.

Yaşlılar kent kapısından, gençler de ezgilerinden kesildi.

Yüreğimizin sevinci kesildi. Oyunumuz yasa dönüştü.

Başımızdan taç düştü. Vay halimize, çünkü günah işledik!

Bu yüzden yüreğimiz baygın. Bu şeylerden ötürü gözlerimiz karardı:

Siyon Dağı ıssız kalmış olduğu için, onun üzerinde çakallar dolaşıyor.

Sen, ey Yahve, sonsuza dek kalırsın. Tahtın kuşaktan kuşağa sürer.

Neden bizi daima unutuyorsun, ve bizi bu kadar uzun bir süre bırakıyorsun?

Bizi kendine döndür, ey Yahve, ve biz dönelim. Günlerimizi eskisi gibi yenile.

Ama sen bizi tümüyle reddettin. Bize karşı çok öfkelisin.