İyov — 30. Kapitel

“Ama şimdi benden genç olanlar benimle alay ediyorlar, onların babalarını sürümün köpekleriyle birlikte koymaya layık görmezdim.

Ellerinin gücü ne işime yarardı, olgunluk çağını yitirmiş adamlardı?

Yoksulluk ve kıtlıktan bitkinler. Çoraklığın ve ıssızlığın karanlığında, kuru toprak kemiriyorlar.

Çalılıklardan tuzlu ot koparıyorlar. Onların yiyeceği süpürge ağacının kökleridir.

İnsanların arasından kovulurlar. Hırsız ardından bağırır gibi onlara bağırırlar,

böylece korkunç vadilerde, yerin ve kayaların oyuklarında yaşarlar.

Çalılıklar arasında anırırlar. Isırgan otlarının altında toplanırlar.

Evet, ahmakların, kötü adamların çocuklarıdırlar. Ülkeden kırbaçla kovulmuşlardır.”

“Şimdi onlara ezgi oldum. Evet, onlar için bir özdeyişim.

Benden tiksiniyorlar, benden uzak duruyorlar, yüzüme tükürmekten çekinmiyorlar.

Çünkü ipini çözdü ve beni ezdi; ve onlar benim önümde dizginleri sıyırdılar.

Sağ tarafımda ayaktakımı yükseliyor. Ayaklarımı bir kenara itiyorlar. Yıkım yollarını bana karşı kuruyorlar.

Yolumu bozuyorlar. Kimsenin yardımı olmadan yıkımımı teşvik ediyorlar.

Geniş bir gedikten geliyorlarmış gibi, yıkımın ortasında yuvarlanıyorlar.

Dehşet üzerime döndü. Rüzgâr gibi onurumu kovalıyorlar. Mutluluğum bir bulut gibi geçip gitti.”

“Şimdi canım içimde dökülüyor. Sıkıntı günleri beni yakaladı.

Gece vakti kemiklerim içimde deliniyor, ve beni kemiren ağrılar hiç rahat vermiyor.

Büyük güç tarafından giysimin biçimi bozuldu. Beni gömleğimin yakası gibi sarıyor.

Beni çamura attı. Toz gibi ve kül gibi oldum.

Seni çağırıyorum, ve bana yanıt vermiyorsun. Ayağa kalkıyorum ve gözünü bana dikiyorsun.

Bana karşı zalim oldun. Elinin gücüyle beni eziyorsun.

Beni rüzgâra kaldırıyorsun, onunla sürüyorsun. Fırtınada eritiyorsun.

Çünkü biliyorum ki beni ölüme, yaşayan herkes için belirlenmiş eve götüreceksin.”

“Ancak biri düşerken elini uzatmaz mı? Ya da felaketinde ondan ötürü yardım için çağırmaz mı?

Ben sıkıntıda olan için ağlamaz mıydım? Muhtaç için canım kederlenmez miydi?

Ben iyilik ararken, kötülük geldi. Ben ışık beklerken, karanlık geldi.

Yüreğim sıkkın ve rahatı yok. Izdırap günleri üzerime geldi.

Güneş olmadan yaslı dolaşıyorum. Toplulukta ayağa kalkıp yardım çağırıyorum.

Çakallara kardeş, deve kuşlarına yoldaş oldum.

Derim kararıyor ve üzerimden soyuluyor. Kemiklerim ateşten yanıyor.

Bu yüzden arpım yasa, kavalım da ağlayanların sesine döndü.”