Mezmurlar — 10. Kapitel

Neden uzakta duruyorsun, ey Yahve? Sıkıntı zamanlarında neden kendini saklıyorsun?

Kötüler kibirle mazlumları avlıyor. Mazlumlar kötülerin kurduğu tuzağa düşüyor.

Çünkü kötü kişi yüreğindeki arzularla övünür. Açgözlüleri yüceltir ve Yahve’yi yerer.

Kötü kişi gururlu yüzüyle, düşüncelerinde Tanrı'ya yer vermez.

Kötünün yolları hep bolluk içindedir. Kibirlidir ve senin yasaların onun gözlerinden uzaktır. Düşmanlarının hepsini küçümser.

Yüreğinden, “Ben sarsılmam. Hiçbir devirde sıkıntıya düşmem.” der.

Ağzı lanet, hile ve zulümle dolu. Dilinin altında kötülük ve fesat vardır.

Köylerin yakınında pusuda bekler. Pusuda masumu öldürür. Gözlerini gizlice çaresize dikmiştir.

Pusuya yatmış aslan gibi, gizlice pusudadır. Çaresizi yakalamak için yatıp bekler. Çaresizi ağına çekip yakalar.

Çaresiz onun gücünün altında Çöküp ezilir.

Yüreğinden, “Tanrı unuttu” der. “Yüzünü gizledi, hiçbir zaman görmeyecek.”

Kalk, ey Yahve! Tanrım, elini kaldır! Çaresizi unutma.

Kötü kişi neden Tanrı'yı suçlasın? Yüreğinden “Tanrı hesap sormaz” desin.

Ama sen sıkıntı ve kederi görürsün. Onu eline almayı düşünürsün. Mağdura ve babasızlara yardım edersin.

Kötünün kolunu kır. Kötüye gelince, kötülüğü kalmayıncaya kadar ondan hesabını sor.

Yahve sonsuza dek Kraldır! Uluslar O'nun diyarından yok olacak.

Yahve, alçakgönüllülerin dileğini duydun. Onların yüreğini hazırlayacaksın. Kulağını onlara açacaksın,

Yetimlerin ve ezilenlerin yargısını vermek için, öyle ki toprak olan insan artık bir daha dehşet saçmasın.