Mezmurlar — 137. Kapitel

Babil ırmakları kıyısında, orada oturduk. Siyon'u hatırladığımızda, evet ağladık.

O diyardaki söğütlere, arplarımızı astık.

Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler. Bize eziyet edenler sevinç ezgileri istediler: “Bize Siyon ezgilerinden birini söyleyin!” dediler.

Yahve'nin ezgisini yabancı bir diyarda nasıl söyleriz?

Eğer seni unutursam, ey Yeruşalem, sağ elim becerisini unutsun.

Eğer seni hatırlamazsam eğer Yeruşalem’i baş sevincimden üstün tutmazsam, dilim damağıma yapışsın,

Yeruşalem gününde, “Yıkın! Onu temeline kadar yıkın!” diyen Edom'un çocuklarına karşı, hatırla, ey Yahve.

Ey sen, yıkıma mahkûmsun ey Babil kızı, bize yaptığının karşılığını, sana ödetecek olana ne mutlu.

Senin yavrularını alıp kayaya çarpacak olana ne mutlu!