Mezmurlar — 42. Kapitel

Müzik şefi için - Korahoğulları’nın Maskili Geyiğin akarsuları özlediği gibi, canım da seni öyle özler, ey Tanrı.

Canım Tanrı'ya, hay olan Tanrı'ya susadı. Ne zaman gelip Tanrı'nın önünde görüneceğim?

Gözyaşlarım gece gündüz yemeğim oldu, bana sürekli “Tanrın nerede?” diye soruyorlar.

Şunları hatırlıyor, canımı içime döküyorum; sevinç ve övgü sesiyle nasıl gider, Kutsal Günü kutlayan toplulukla birlikte, onları Tanrı'nın evine nasıl götürürdüm.

Neden umutsuzsun, ey canım? Neden içim huzursuz? Tanrı’ya umut bağla! Çünkü kurtaran varlığınla yardımcım olduğun için O’nu yine de öveceğim.

Ey Tanrım, canım iç varlığımda umutsuzluk içinde. Bu yüzden Yarden diyarından, Hermon dağlarından, Misar Tepesi’nden seni hatırlıyorum.

Çağlayanların ses çıkarınca derin derinliğe sesleniyor. Bütün dalgaların ve sellerin üzerimden geçti.

Yahve gündüz vakti sevgi dolu iyiliğini buyurur. Gece vakti O’nun ezgisi, hayatımın Tanrısı’na dua benimledir.

Kayam olan Tanrı'ya diyeceğim: “Beni neden unuttun? Düşmanın zulmü yüzünden neden yas tutuyorum?”

Düşmanlarım kemiklerime saplanmış bir kılıç gibi, hakaret ediyorlar, bana sürekli “Tanrın nerede?” diye soruyorlar.

Neden umutsuzsun, ey canım? Neden içim huzursuz? Tanrı’ya umut bağla! Çünkü yine de O’nu öveceğim, yüzümün kurtuluşu ve Tanrım O’dur.