Mezmurlar — 77. Kapitel

Müzik Şefi Yedutun için - Asaf’ın mezmuru Haykırışım Tanrı’yadır! Yardım için, beni duysun diye Tanrı'ya haykırırım.

Sıkıntılı günde Efendi’yi aradım. Geceleyin elimi açtım ve gevşemedi. Canım teselli edilmeyi reddetti.

Tanrı'yı anıyorum ve inliyorum. Yakınıyorum ve ruhum bunalmış durumda. Selah.

Göz kapaklarımı açık tutuyorsun. Konuşamayacak kadar çok sıkıntılıyım.

Eski günleri, geçmiş devirlerin yıllarını düşünmekteyim.

Gece ilahimi hatırlıyorum. Kendi yüreğimi düşünüyorum; ruhum inceden inceye soruyor:

“Efendi bizi sonsuza dek mi reddedecek? Bir daha lütuf göstermeyecek mi?

O’nun sevgi dolu iyiliği sonsuza dek mi yok oldu? Nesiller boyunca verdiği söz boşa mı çıkıyor?

Tanrı lütufkâr olmayı unuttu mu? Merhametini öfkeyle geri mi çekti?” Selah.

Sonra şöyle düşündüm: “Yüceler Yücesi'nin sağ elinin yıllarını anacağım.”

Yah'ın yaptıklarını hatırlayacağım; çünkü senin eski harikalarını anarım.

Ben de senin bütün işlerin üzerinde derin derin düşünürüm, yaptıklarını dikkate alırım.

Senin yolun, ey Tanrı, kutsal yerdedir. Hangi ilâh Tanrı kadar büyüktür?

Sen harikalar yaratan Tanrı’sın. Gücünü halklar arasında bildirdin.

Halkını kolunla, Yakov ve Yosef’in oğullarını kurtardın. Selah.

Sular seni gördü, ey Tanrı. Sular seni gördü ve çalkalandı. Derinlikler de sarsıldı.

Bulutlar suyunu boşalttı. Gökler gök gürültüsüyle ses verdi. Okların da etrafta ışık çaktı.

Gürleyişinin sesi kasırgadaydı. Şimşekler dünyayı aydınlattı. Yer titredi ve sarsıldı.

Senin yolun denizden geçiyordu; yolların büyük sulardaydı. Ayak izlerin belli değildi.

Moşe ve Aron’un eliyle, halkını sürü gibi güttün.