Özdeyişler — 18. Kapitel

Kendini soyutlayan kişi bencillik peşindedir, her türlü sağduyuya karşı gelir.

Akılsız anlayıştan hoşlanmaz, yalnızca kendi fikrini açığa vurmaktan hoşlanır.

Kötülük gelince aşağılanma da gelir, utançla birlikte rezillik gelir.

İnsanın ağzının sözleri derin sular gibidir. Bilgelik pınarı akan bir ırmak gibidir.

Kötülerin yüzüne karşı taraf tutmak da, suçsuzdan adaleti esirgemek de iyi değildir.

Akılsızın dudakları kavgaya girer, ağzı da dayağı davet eder.

Akılsızın ağzı kendisini yok eder, dudakları da canına tuzaktır.

Dedikodu sözleri tatlı lokma gibidir, insanın en derinliklerine kadar iner.

İşinde gevşek olan kişi, yıkım ustasına kardeştir.

Yahve'nin adı güçlü kuledir, doğrular O'na koşar ve güvende olur.

Zengin insanın serveti onun güçlü kentidir, kendi hayalinde aşılmaz bir sur gibidir.

Yıkımdan önce insanın yüreği gururlanır, ama onurdan önce alçakgönüllülük gelir.

Dinlemeden yanıt vermek, insan için ahmaklık ve utançtır.

Hastalıkta insanın ruhu ona destek olur, ama ezilmiş ruha kim dayanabilir?

Akıllı insanın yüreği bilgi edinir, bilgelerin kulağı bilgi arar.

İnsanın armağanı ona yer açar, onu büyüklerin önüne getirir.

Davasını ilk savunan haklı görünür, ta ki başkası gelip onu sorgulayana dek.

Kura anlaşmazlıkları çözer, güçlüleri ayırır.

Kırgın kardeş surlu kentten daha zordur. Çekişmeler kale sürgüleri gibidir.

İnsanın karnı ağzının meyvesiyle, dudaklarının ürünüyle doyar.

Ölüm ve hayat dilin gücündedir, onu sevenler onun ürününü yiyecekler.

Eş bulan iyilik bulur, ve Yahve'nin lütfunu erer.

Yoksul merhamet diler, zengin sert yanıt verir.

Çok dostu olan kişi mahvolabilir, ama kardeşten daha yakın olan dost vardır.