Özdeyişler — 7. Kapitel

Oğlum, sözlerimi tut. Buyruklarımı içinde sakla.

Buyruklarımı tut ve yaşa! Öğretimi göz bebeğin gibi koru.

Onları parmaklarına bağla. Onları yüreğinin levhasının üzerine yaz.

Bilgeliğe, “Sen benim kız kardeşimsin” de. Anlayışa akrabam diye çağır,

ta ki seni yabancı kadından, sözleriyle yaltaklanan yabancıdan korusun.

Çünkü evimin penceresinde, kafesimden dışarı baktım.

Safların arasında birini gördüm. Gençlerin arasında anlayıştan yoksun bir genci fark ettim.

O kadının köşesine yakın bir sokaktan geçiyordu, onun evinin yolunu tuttu,

Alaca karanlıkta, günün akşamında, gece yarısı, karanlıkta.

İşte, orada fahişe kıyafetiyle, sinsice onu bir kadın karşıladı.

Gürültücü ve dik başlı biridir. Ayakları evinde durmaz.

Bir bakmışsın sokaklarda, bir bakmışsın meydanlardadır, her köşede pusuda bekler.

Onu tuttu ve öptü. Utanmaz bir yüzle ona şöyle dedi:

“Esenlik sunuları yanımdadır. Bugün adaklarımı ödedim.

Bu nedenle, yüzünü özenle aramak için seni karşılamaya çıktım ve seni buldum.

Yatağıma halılar, Mısır ipliğinden çizgili örtü serdim.

Yatağıma mür, sarısabır ve tarçın serptim.

Gel, sabaha kadar aşka doyalım. Aşkla kendimizi avutalım.

Çünkü kocam evde değil. Uzun bir yola gitti.

Yanına para kesesini aldı. Eve dolunayda gelecek.”

İkna edici sözlerle onu yoldan çıkardı. Yaltaklanan dudaklarıyla onu baştan çıkardı.

Kesime giden bir öküz gibi, tuzağa adımını atan bir budala gibi hemen onun peşinden gitti.

Kapana koşan bir kuş gibi, ta ki ciğerine ok saplanana dek, ve bunun hayatına mal olacağını bilmeden.

Şimdi, oğullar, beni dinleyin. Ağzımın sözlerine dikkat edin.

Yüreğin onun yollarına çevrilmesin. Onun yollarında yoldan sapmayın.

Çünkü onun yere serdiği yaralılar çoktur. Evet, öldürdükleri koca bir ordudur.

Onun evi Şeol'ün yoludur, ölüm odalarına iner.