Solomon'un Ezgisi — 2. Kapitel

Ben Şaron gülüyüm, vadilerin zambağıyım.

Dikenler arasında zambak nasılsa, kızlar arasında sevgilim öyledir.

Orman ağaçları arasında elma ağacı nasılsa, oğlanlar arasında sevgilim öyledir. Onun gölgesinde büyük bir zevkle oturdum, meyvesi damağıma tatlı geldi.

Beni ziyafet salonuna götürdü. Onun üzerimdeki sancağı sevgidir.

Beni kuru üzümle güçlendirin, elmayla beni canlandırın; çünkü ben aşktan bitkinim.

Sol eli başımın altında olsun. Sağ eli beni kucaklasın.

Ey Yeruşalem kızları, dişi ceylanlar ve kırın dişi geyikleri üzerine size ant ettiriyorum ki, sevgiyi ayıltmayın ve uyandırmayın, ta ki o arzu edene kadar.

Sevgilimin sesi! İşte geliyor, dağların üzerinden sekerek, tepelerin üzerinden sıçrayarak.

Sevgilim bir ceylan ya da geyik yavrusuna benzer. İşte, duvarımızın arkasında duruyor! Pencerelerden içeri bakıyor. Kafeslerden bakış atıyor.

Sevgilim konuşup bana şöyle dedi, “Sevgilim, güzelim, kalk da gel.”

“Çünkü işte, kış geçti. Yağmurlar geçip gitti.

Yerde çiçekler görünüyor. Ezgi söyleme zamanı geldi, ve diyarımızda kumru sesi duyuldu.

İncir ağacı ham incirlerini yetiştirmekte. Asmalar çiçek açtı. Güzel kokular yaymaktalar. Sevgilim, güzelim, kalk da gel.”

Kaya kovuklarındaki, dağ yamaçlarının gizli yerlerindeki güvercinim, yüzünü bana göster. Sesini bana duyur; çünkü sesin tatlı, yüzün güzeldir.

Bizim için tilkileri, bağları yağmalayan küçük tilkileri yakalayın; çünkü bağlarımız çiçek açtı.

Sevgilim benimdir, ben de onun. Zambakların arasında gezinir.

Gün serinleyip gölgeler kaçıncaya dek, dön, sevgilim, yarılmış dağlar üzerinde ceylan ya da geyik yavrusu gibi ol.