Yeşaya — 29. Bap

Yazıklar olsun Ariel'e! Ariel, David'in ordugâh kurduğu kent! Yıla yıl katın; bayramlar gelsin;

o zaman Ariel'i sıkıntıya sokacağım, yas tutulacak, ağıt yakılacak. O benim için bir sunak ocağı gibi olacak.

Çepeçevre sana karşı ordugâh kuracağım ve nöbetçi askerlerle seni kuşatacağım. Sana karşı kuşatma rampaları dikeceğim.

Alçaltılacaksın ve topraktan konuşacaksın. Konuşman tozun içinden mırıldanarak gelecek. Sesin yerden ruh çağıran birinin sesi gibi olacak ve konuşman tozdan fısıltı gibi çıkacak.

Ama düşmanlarının çokluğu ince toz gibi olacak, acımasızların çokluğu da uçup giden saman çöpü gibi olacak. Evet, bir anda, ansızın olacak.

Ordular Yahvesi gök gürültüsüyle, depremle, büyük gürültüyle, kasırgayla, fırtınayla, yiyip bitiren ateşin aleviyle onu ziyaret edecek.

Ariel'e karşı savaşan bütün ulusların kalabalığı, ona ve kalesine karşı savaşan ve ona sıkıntı verenlerin hepsi bir rüya, bir gece görümü gibi olacak.

Aç bir adamın rüya görmesi gibi olacak; işte o yer, uyanır ve doymamıştır; ya da susamış bir adamın rüya görmesi gibi olacak; işte, o içer, uyanır, işte baygındır ve hâlâ susuzdur. Siyon Dağı'na karşı savaşan bütün ulusların kalabalığı böyle olacak.

Duraksayın ve şaşırın! Kendinizi kör edin ve kör olun! Sarhoşlar ama şarapla değil; sendeliyorlar ama ağır içkiden değil.

Çünkü Yahve üzerinize derin uyku ruhu döktü ve gözlerinizi kapadı; peygamberlerin ve Görenler'in başlarını örttü.

Bütün görüm sizin için, insanların eğitimli birine, “Lütfen bunu oku” diyerek teslim ettiği mühürlü bir kitabın sözleri gibi oldu; ve o, “Okuyamam, çünkü mühürlü” diyor;

kitap eğitimsiz birine, “Lütfen bunu oku” denilerek teslim ediliyor, o da, “Okuyamam” diyor.

Efendi şöyle dedi: “Çünkü bu halk ağızlarıyla yaklaşıyor ve dudaklarıyla beni sayıyor, ama yüreklerini benden uzaklaştırdılar ve benden korkmaları öğretilmiş olan insan buyruğudur;

bu nedenle işte, bu halk arasında harika bir iş, harika bir iş ve şaşılacak bir şey yapmaya devam edeceğim; ve onların bilge adamlarının bilgeliği yok olacak ve onların sağduyulu adamlarının anlayışı gizlenecek.”

Vay haline, öğütlerini Yahve'den derince gizleyenlerin, işleri karanlıkta olanların ve “Bizi kim görüyor?” ve “Bizi kim biliyor?” diyenlerin.

Her şeyi alt üst ediyorsunuz! Çömlekçi balçıkla bir düşünülür mü ki, yapılan kendini yapan hakkında “Beni o yapmadı” desin; kendine biçim verilen, onu biçimlendiren hakkında “Onun anlayışı yoktur” desin?

Çok az zaman kalmadı mı, Lübnan'ın verimli bir tarlaya döndürülmesine, verimli tarlanın da orman sayılmasına?

O gün sağırlar kitabın sözlerini duyacak, körlerin gözleri bilinmezlik ve karanlık içinden görecek.

Alçakgönüllüler Yahve'de olan sevinçlerini artıracaklar, yoksullar da İsrael'in Kutsalı'yla sevinecekler.

Çünkü acımasızlar yok oldu, alaycılar sona erdi ve kötülük yapmaya hazır olanların hepsi kesilip atıldı;

onlar ki, bir kişiyi bir sözle dava açarlar, ve kapıda azarlayana tuzak kurarlar. Yalancı tanıklıkla masumu adaletten yoksun bırakırlar.

Bu nedenle Avraham'ı kurtaran Yahve, Yakov'un evi hakkında şöyle diyor: “Yakov artık utanmayacak, yüzü de solmayacak.

Ama ellerimin eseri olan çocuklarını kendi ortasında görünce adımı kutsayacaklar. Evet, Yakov'un Kutsalı'nı kutsayacaklar ve İsrael'in Tanrısı'na saygı duyacaklar.

Ruhta sapmış olanlar da anlayışa kavuşacaklar, homurdananlar bilgiyi kabul edecekler.”