Mezmurlar — 38. Kapitel

Anma sunusu için David’in mezmuru Ey Yahve, öfkenle beni azarlama, gazapla beni yola getirme.

Çünkü okların beni deldi, elin üzerime ağır basıyor.

Öfken yüzünden bedenime rahat yok, günahımdan ötürü kemiklerimde de hiç sağlık kalmadı.

Çünkü kötülüklerim başımı aştı. Ağır bir yük gibi, bana çok ağır geldiler.

Akılsızlığım yüzünden, yaralarım iğrenç ve irinlidir.

Acı çekiyorum, iki büklüm eğildim. Bütün gün yas içindeyim.

Çünkü belim ateşle dolu. Bedenimde hiçbir rahat yok.

Baygınım ve alabildiğine yaralıyım. Yüreğimin acısından inliyorum.

Ey Efendim, bütün dileğim senin önündedir. İnlemelerim senden gizli değil.

Yüreğim çarpıyor. Gücüm tükeniyor. Gözlerimin feri de beni terk etti.

Sevenlerim ve dostlarım felaketimden uzak duruyorlar. Akrabalarım da uzakta durmaktalar.

Canımı almanın yolunu arayanlar da tuzak kuruyorlar. Zararımı arayanlar kötü söz söylüyorlar, gün boyu hileler düşünüyorlar.

Ama ben sağır biri gibi duymuyorum. Ağzını açmayan dilsiz gibiyim.

Ağzında yanıt olmayan, duymayan biri gibiyim.

Çünkü ben sana güveniyorum, ey Yahve. Sen yanıtlayacaksın, ey Efendi Tanrım.

Çünkü dedim ki, “Benden ötürü sevinmesinler, ayağım kayınca böbürlenmesinler.”

Çünkü ben düşmek üzereyim. Kederim hep önümde.

Çünkü suçumu itiraf ederim. Günahımdan ötürü üzgünüm.

Ama düşmanlarım güçlü ve çoktur. Benden nedensiz yere nefret edenler çoktur.

İyiliğe karşılık kötülük yapanlar bana karşıdırlar, çünkü ben iyilik peşindeyim.

Beni bırakma, ey Yahve! Ey Tanrım, benden uzak durma.

Tez yardım et bana, ey Efendim, kurtuluşum benim.