Mezmurlar — 39. Kapitel

Müzik Şefi Yedutun için - David’in mezmuru Şöyle dedim: “Dilimle günah işlemeyeyim diye yollarıma dikkat edeceğim. Kötü kişi karşımdayken, ağzıma gem vuracağım.”

Dilimi tutup sessiz kaldım. İyilik için bile sustum. Acım katlandı.

Yüreğim yandı içimde. Derin derin düşünürken ateş alevlendi. Dilimle dedim:

“Ey Yahve, bana sonumu göster, günlerimin ölçüsü nedir? Ne kadar kırılgan olduğumu bana bildir.

İşte günlerimi bir karış kıldın. Ömrüm senin önünde bir hiç gibidir. Besbelli herkes bir soluktur.” Selah.

“Her insan kuşkusuz gölge gibi dolaşır. Gerçekten boş yere didinir durur. Yığar ama onu kimin toplayacağını bilmez.

Şimdi, ey Efendim, ben neyi bekliyorum? Umudum sende.

Beni bütün suçlarımdan kurtar. Akılsızların beni ayıplamasına izin verme.

Sustum, ağzımı açmadım. Çünkü sen bunu yaptın.

Kamçını benden uzaklaştır. Elinin vuruşuyla mahvoldum.

İnsanı suçundan ötürü azarlayıp yola getirdiğinde, servetini güve gibi tüketirsin. Kesinlikle her insan yalnızca bir soluktur.” Selah.

“Duamı işit, ey Yahve, feryadıma kulak ver. Gözyaşlarıma sessiz kalma. Çünkü senin yanında ben bir garibim. Bütün atalarım gibi bir yabancı.

Beni esirge de gücüme kavuşayım, göçüp yok olmadan önce.”