Özdeyişler — 4. Kapitel

Oğullarım, babanızın uyarılarına kulak verin. Dikkat edin ve anlayışı bilin,

çünkü size sağlam eğitim veriyorum. Yasamı bırakmayın.

Ben babamın oğluydum, annemin gözünde narin ve tek çocuğuydum.

Bana öğretti ve şöyle dedi: “Yüreğin sözlerimi sıkı tutsun, buyruklarımı tut ve yaşa.

Bilgelik kazan. Anlayış edin. Unutma ve ağzımın sözlerinden sapma.

Ondan ayrılma, o da seni koruyacaktır. Onu sev, o da sana gözkulak olacaktır.

Bilgelik yücedir. Bilgelik kazan. Evet, tüm malına mal olsa da anlayış kazan.

Onu yüksek tut, o da seni yükseltecektir. Onu kucakladığında sana saygınlık getirecektir.

Başına zarif bir çelenk verecektir. Sana ihtişam tacı sunacaktır.”

Dinle oğlum, sözlerimi kabul et. Ömrünün yılları uzun olsun.

Seni bilgeliğin yolunda eğittim. Seni dosdoğru yollara yönelttim.

Gittiğinde adımların takılmayacak. Koştuğunda tökezlemeyeceksin.

Uyarıya sıkı tutun. Bırakma onu. Onu koru, çünkü o senin hayatındır.

Kötülerin yoluna girme. Kötü kişilerin yolunda yürüme.

Ondan sakın, yanından geçme. Yönünü çevir ve geç.

Çünkü onlar kötülük etmedikçe uyumaz. Birisini düşürmedikçe uykuları kaçar.

Çünkü onlar kötülük ekmeği yerler, zorbalık şarabından içerler.

Ama doğruların yolu şafak ışığı gibidir, gün tamamına erene dek gitgide parlar.

Kötülerin yolu karanlık gibidir, neye takıldıklarını bilmezler.

Oğlum sözlerime dikkatini ver, dediklerime kulağını çevir.

Bunları gözünden ayırma. Yüreğinin merkezinde koru onları.

Çünkü onları bulanlar için hayat, bütün bedenleri için sağlıktır.

Yüreğini tam bir özenle koru, çünkü hayat ondan kaynaklanır.

Sapık ağzı kendinden uzaklaştır. Bozuk dudakları kendinden uzak tut.

Gözlerin dosdoğru ileriye baksın. Bakışını doğru önüne sabitle.

Ayaklarının yolunu düzle. Bütün yolların sağlam olsun.

Ne sağa sap, ne sola. Ayağını kötülükten çek.