İyov — 31. باب

“Gözlerimle bir antlaşma yaptım; o zaman genç bir kadına şehvetle nasıl bakarım?

Çünkü yukarıdan, Tanrı'dan payı, yücelerden Her Şeye Gücü Yeten'den mirası nedir?

Bu, haksız için felaket, kötülük işleyenler için bela değil midir?

O, yollarımı görmüyor mu, ve bütün adımlarımı saymıyor mu?”

“Eğer yalanla yürüdüysem, ve ayağım hileye koştuysa,

(Doğru terazide tartılayım da, Tanrı dürüstlüğümü bilsin);

Eğer adımım yoldan saptıysa, eğer yüreğim gözlerimin ardından yürüdüyse, eğer ellerime kir yapıştıysa,

o zaman ekeyim, başkası yesin. Evet, tarlamın ürünü kökünden sökülsün.”

“Eğer gönlüm bir kadına kapılmışsa, ve komşumun kapısında pusuya yatmışsam,

o zaman karım başkası için öğütsün, ve başkaları onunla yatsın.

Çünkü bu çirkin bir suç olurdu. Evet, hâkimler tarafından cezalandırılacak bir kötülük olurdu,

çünkü bu yıkıma kadar yakıp yok eden, ve bütün ürünümü kökünden sökecek bir ateştir.”

“Eğer benimle çekiştikleri zaman, erkek ya da kadın kölemin davasını hor gördüysem,

o zaman Tanrı kalktığında ne yaparım? Ziyaret ettiğinde, O'na ne yanıt veririm?

Beni rahimde yaratan onu da yaratmadı mı? Rahimde bizi biçimlendiren bir değil mi?”

“Eğer yoksulu dileklerinden alıkoyduysam, ya da dul kadının gözlerini söndürdüysem,

ya da lokmamı tek başıma yediysem, babasız da ondan yemediyse,

(Hayır, gençliğimden beri benimle birlikte büyüdü, baba yanındaymış gibi, annemin rahminden beri dul kadına yol gösterdim),

eğer giysisi olmadığı için mahvolanı, ya da örtüsü olmayan yoksulu gördüysem,

onun yüreği beni kutsamadıysa, koyunlarımın yünüyle ısınmadıysa,

Kapıda yardımcım olduğunu gördüğüm için, babasıza karşı elimi kaldırdıysam,

o zaman omuzum kürek kemiğinden düşsün, kolum kemiğinden kırılsın.

Çünkü Tanrı'nın felaketi bana dehşet verir, O'nun görkemi yüzünden bir şey yapamam.”

“Eğer altını ümidim yaptıysam, ve saf altına, ‘Sen benim güvencemsin’ dediysem;

eğer servetim çok olduğu, ve elim çok kazandığı için sevindiysem;

eğer ışıldarken güneşe, ya da ihtişamla hareket ederken aya bakıp da,

ve yüreğim gizlice kandırıldıysa, ve elim ağzımdan bir öpücük attıysa;

bu da hâkimler tarafından cezalandırılacak bir suç olurdu, çünkü yukarıda olan Tanrı'yı inkâr etmiş olurdum.”

“Eğer benden nefret edenin yıkımına sevindiysem, ya da kötülük onu bulduğunda kendimi yükselttiysem,

(Kesinlikle, lanetle kimsenin canını dileyerek, ağzımın günah işlemesine izin vermedim);

eğer çadırımın adamları, 'Onun yedirdiği ete doymamış kim vardır?' demedilerse,

(Yabancı sokakta konaklamazdı, oysa kapımı yolcuya açardım);

Adem gibi suçlarımı örttüysem, kötülüğümü yüreğimde sakladıysam,

çünkü büyük kalabalıktan korktuğum için, boyların hor görmesi beni dehşete düşürdü diye, sustum ve kapıdan çıkmadıysam.

Keşke beni dinleyecek biri olsaydı! İşte imzam! Her Şeye Gücü Yeten bana yanıt versin! Suçlayıcı iddianamemi yazsın!

Elbette onu omzumda taşırdım, ve taç gibi kendime bağlardım.

Adımlarımın sayısını ona bildirirdim. Kendisine bir hükümdar gibi yaklaşırdım.

Eğer toprağım bana karşı feryat ediyorsa, saban izleri hep birlikte ağlıyorsa;

eğer ürününü parasız yediysem, ya da sahiplerinin hayatını kaybettirdiysem,

buğday yerine diken, arpa yerine kötü ot bitsin.” İyov'un sözleri bitti.