مثنوی معنوی و بخش روزانه

Dinle, bu ney nasıl şikâyet ediyor, ayrılıkları nasıl anlatıyor: Beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryadımdan erkek, kadın… herkes ağlayıp inledi.

Aslında uzak düşen kişi, yine vuslat zamanını arar.

Herkes kendi zannınca benim dostum oldu ama kimse içimdeki sırları araştırmadı.

Ümitsizlik diyarına gitme, ümitler var. Karanlığa varma güneşler var.

Ham, pişkinin halinden anlamaz, öyle ise söz kısa kesilmelidir vesselâm.

Dildeşinden ayrı düşen, yüz türlü nağmesi olsa bile dilsizdir.

Katı taş ve mermer bile olsan, gönül sahibine erişirsen cevher olursun.

Denizi bir testiye dökersen ne alır? Bir günün kısmetini… Harislerin göz testisi dolmadı. Sedef, kanaatkâr olduğundan inci ile doldu.

Kimin aşka meyli yoksa o kanatsız bir kuş gibidir, vah ona!

Aynan, bilir misin, neden gammaz değil? Yüzünden tozu, pası silinmemiş de ondan!

Âşıklık gönül iniltisinden belli olur, hiçbir hastalık gönül hastalığı gibi değildir.

Aşk şeriatı, bütün dinlerden ayrıdır. Âşıkların şeriatı da Allah’tır, mezhebi de.

Mademki bizim gözümüzde birçok illet var; yürü, kendi görüşünü dostun görüşünde yok et!

Dertli adamın tereddütle dolu, dumanlarla dolu bir gönül evi vardır. Derdini dinlersen o eve bir pencere açmış olursun.

Korukla üzüm birbirine zıttır ama koruk, olgunlaşınca güzelleşir, tatlılaşır, iyi bir dost olur.

Benim hayatım bir şey değil, asıl canımın canı odur. Ben dertliyim, hastayım dermanım o.

Ney, dosttan ayrılan kişinin arkadaşı, haldaşıdır.

Ey oğul! Bağı çöz, azat ol. Ne zamana kadar gümüş, altın esiri olacaksın?