Mezmurlar — 105. باب

Yahve’ye şükredin, adını çağırın! Yaptıklarını halklar arasında bildirin.

O’na ezgilerle, ilahiler söyleyin! O’nun tüm şaşılası işlerini anlatın.

Kutsal adıyla övünün. Yahve’yi arayanların yüreği sevinsin.

Yahve’yi ve O’nun gücünü arayın. Yüzünü daima arayın.

Yaptığı şaşılası işleri, harikalarını ve ağzının hükümlerini hatırlayın:

Ey sizler, hizmetkârı Avraham’ın soyu, Yakov’un çocukları, O’nun seçilmişleri.

Tanrımız Yahve O’dur. O’nun hükümleri tüm yeryüzündedir.

O, antlaşmasını, bin kuşağa buyurduğu sözü,

Avraham’la yaptığı antlaşmayı, İshak'a olan andını sonsuza dek hatırlar,

bunu Yakov için bir kural, İsrael'e sonsuz bir antlaşma olarak onayladı:

“Mirasının payı olmak üzere, Kenan ülkesini sana vereceğim.”

O zaman için sayıca birkaç kişiydiler, çok azdılar ve orada yabancıydılar.

Ulustan ulusa, bir krallıktan öteki halka dolaşıp durdular.

Kimsenin onlara kötülük etmesine izin vermedi. Kralları bile onların uğruna azarladı:

“Meshettiklerime dokunmayın! Peygamberlerime zarar vermeyin!” dedi.

Ülkeye kıtlığı çağırdı. Yiyecek kaynaklarını yok etti.

Önlerinden bir adam gönderdi. Yosef köle olmak üzere satıldı.

Ayaklarına pranga vurdular. Boynunu demir halkayla bağladılar.

Sözü gerçekleşene dek, Yahve’nin sözü onu sınadı.

Kral gönderip onu özgür kıldı. Halklara hükmeden onu salıverdi.

Onu evinin efendisi, tüm malının yöneticisi yaptı,

Beylerini istediği gibi eğitsin, ihtiyarlarına bilgelik öğretsin diye.

İsrael de Mısır'a geldi. Yakov Ham ülkesinde yaşadı.

Halkını çok artırdı, onları düşmanlarından daha güçlü yaptı.

Hizmetkârlarına karşı düzen kursunlar diye, onların yüreklerini halkından nefret etmeye yöneltti,

Hizmetkârı Moşe'yi, seçmiş olduğu Aron’u gönderdi.

Aralarında mucizeler, Ham diyarında harikalar gerçekleştirdiler.

Karanlık gönderip ortalığı kararttı. Sözlerine karşı gelmediler.

Sularını kana çevirdi, balıklarını öldürdü.

Ülkeleri kurbağalarla dolup taştı, krallarının odalarında bile.

O söyleyince sinek sürüleri, tüm sınırları içine bitler geldi.

Onlara yağmur yerine dolu, ülkelerine yıldırım verdi.

Bağlarını, incir ağaçlarını vurdu, ülkelerinin ağaçlarını parçaladı.

O söyleyince, çekirgeler, sayısız çekirgeler geldi.

Ülkelerinin bütün bitkilerini, topraklarının ürününü yediler.

Ülkelerinin ilk doğanlarının hepsini, güçlerinin ilk ürünlerini vurdu.

Onları altın ve gümüşle çıkardı. Oymaklarının içinde tek bir zayıf insan bile yoktu.

Onlar gidince Mısır sevindi, çünkü onların korkusu üzerlerine çökmüştü.

Örtü olarak bulutu, geceyi aydınlatmak için ateşi serdi.

İstediler, O da bıldırcın getirdi, onları gökyüzünün ekmeğiyle doyurdu.

Kayayı yardı ve sular fışkırdı. Kurak yerlerde ırmak gibi aktı.

Çünkü kutsal sözünü, hizmetkârı Avraham’ı hatırladı.

Halkını sevinçle, seçmiş olduklarını ezgiyle dışarı çıkardı.

Ulusların topraklarını onlara verdi. Halkların emeğini miras aldılar,

ta ki O’nun kurallarını tutsunlar, yasasını yerine getirsinler. Yah’ı övün!