Özdeyişler — 17. Chapter

Huzurlu kuru bir lokma, kavgayla ziyafet dolu bir evden iyidir.

Bilgece davranan hizmetçi, utanç getiren oğula hükmeder, kardeşler arasında mirastan pay alır.

Arıtma potası gümüş içindir, fırın da altın için, ama yürekleri Yahve sınar.

Kötülük eden biri kötü dudakları dinler, yalancı zararlı dile kulak verir.

Yoksulu aşağılayan onu Yaradanı kınamış olur. Felakete sevinen cezasız kalmaz.

Çocukların çocukları yaşlıların tacıdır, çocukların görkemi anne babalarıdır.

Harika konuşma bir ahmağa yakışmaz, yalan söyleyen dudaklar da bir beye hiç yakışmaz.

Rüşvet onu verenin gözünde değerli bir taştır, nereye dönerse dönsün başarılı olur.

Suçu örten kişi sevgiyi teşvik eder, ama konuyu tekrarlayıp duran can dostlarını ayırır.

Anlayışlı insana bir azar, akılsıza yüz vuruştan daha derin etki eder.

Kötü kişi yalnızca isyan arar, bundan ötürü ona zorba bir haberci gönderilir.

İnsan ahmaklığı üzerinde bir akılsız yerine, yavrularından edilmiş bir ayı ile karşılaşsın.

Kim iyiliğe kötülükle karşılık verirse, evinden kötülük ayrılmaz.

Kavganın başlangıcı barajda gedik açmak gibidir, bu nedenle kavga çıkmadan çekişmeyi bırak.

Kötüyü aklayan da, doğruyu mahkûm eden de, Yahve için iğrençtir.

Akılsızın elinde bilgelik satın almak için neden para var? Zaten hiç anlayışı yok.

Dost her zaman sever, ama sıkıntı için kardeş doğmuştur.

Anlayışı olmayan kişi el vuruşturur, komşusunun önünde kefil olur.

Başkaldırıyı seven çekişmeyi sever. Yüksek kapı yapan yıkım arar.

Yüreği sapık olan bolluk bulamaz, aldatıcı dile sahip olan da sıkıntıya düşer.

Akılsızın babası üzülür, ahmağın babası tümüyle sevinçten yoksundur.

Neşeli yürek iyi ilaçtır, ama ezilmiş bir yürek kemikleri kurutur.

Kötü kişi adaletin yollarını saptırmak için gizlice rüşvet alır.

Bilgelik anlayışlı adamın yüzünün önündedir, ama akılsızın gözleri dünyanın uçlarına doğru gezinir.

Akılsız oğul babasına dert, onu taşıyan kadına acılık getirir.

Ne doğruyu cezalandırmak, ne de görevlileri dürüstlükleri için dövmek iyi değildir.

Sözünü esirgeyenin bilgisi vardır, öfkesi dengeli kişi anlayışlıdır.

Akılsız bile sessiz kaldığında bilge sayılır. Dudaklarını kapattığında anlayışlı diye düşünülür.